Maine nakazuje ubezpieczeniom pokrycie kosztów badań krwi na PFAS

Celiakia jest przewlekłą chorobą autoimmunologiczną, która wpływa na układ trawienny, szczególnie jelito cienkie. Gdy osoby z celiakią spożywają gluten, białko występujące w pszenicy, jęczmieniu i życie, ich układ odpornościowy reaguje, atakując wyściółkę jelita cienkiego. Ta reakcja immunologiczna uszkadza maleńkie, palczaste wypustki zwane kosmkami, które wyściełają ścianę jelita i są odpowiedzialne za wchłanianie składników odżywczych z pożywienia. Z czasem to uszkodzenie może prowadzić do różnych powikłań zdrowotnych i niedoborów żywieniowych.

Badania laboratoryjne odgrywają kluczową rolę w diagnozowaniu celiakii. Najczęstszymi badaniami wstępnymi są badania krwi, które wykrywają specyficzne przeciwciała. Należą do nich przeciwciała przeciwko transglutaminazie tkankowej (tTG-IgA), przeciwciała przeciw endomysium (EMA-IgA) oraz przeciwciała przeciwko deamidowanym peptydom gliadyny (DGP). Dodatkowo często wykonuje się badanie całkowitego poziomu IgA, ponieważ niektóre osoby z celiakią mają niedobór IgA, co może prowadzić do wyników fałszywie ujemnych w testach opartych na IgA. Dla osób z niedoborem IgA dostępne są alternatywne testy mierzące przeciwciała IgG. Należy zauważyć, że testy te są najdokładniejsze, gdy osoba nadal spożywa gluten w swojej diecie, ponieważ unikanie glutenu może prowadzić do normalizacji poziomu przeciwciał i potencjalnie fałszywie ujemnych wyników.

Jeśli wyniki badań krwi sugerują celiakię, następnym krokiem jest zazwyczaj endoskopowa biopsja jelita cienkiego. Podczas tej procedury gastroenterolog pobiera małe próbki tkanki z wyściółki jelita do zbadania pod mikroskopem. Biopsja może ujawnić charakterystyczne uszkodzenie kosmków i potwierdzić diagnozę. W niektórych przypadkach, szczególnie u dzieci z bardzo wysokim poziomem przeciwciał i specyficznymi objawami, diagnoza może zostać postawiona bez biopsji, chociaż to podejście jest nadal przedmiotem debaty wśród specjalistów medycznych.

Badanie genetyczne w kierunku celiakii poszukuje specyficznych wariantów genów zwanych HLA-DQ2 i HLA-DQ8. Prawie wszystkie osoby z celiakią posiadają jeden lub oba te markery genetyczne. Jednak posiadanie tych genów nie oznacza, że dana osoba na pewno rozwinie celiakię, ponieważ są one również obecne u około 30 do 40 procent populacji ogólnej. Badanie genetyczne jest najbardziej przydatne do wykluczenia celiakii lub określenia, czy członkowie rodziny zdiagnozowanych pacjentów są zagrożeni. Negatywny wynik testu genetycznego sprawia, że celiakia jest niezwykle mało prawdopodobna. Po postawieniu diagnozy i rozpoczęciu ścisłej diety bezglutenowej, okresowe badania kontrolne z testami krwi na przeciwciała mogą pomóc monitorować, jak dobrze jelito się goi i zapewnić przestrzeganie stylu życia bezglutenowego.